All Posts

Tijdens een masterclass van The School of Business Growth las ik een zin die bleef hangen: “De groei waar je naar zoekt, zit in het werk dat je vermijdt.” Autsj. Die kwam binnen. Want het was waar. In eerste instantie dacht ik aan mijn werk. Aan dingen of gesprekken die ik voor me uitschuif omdat ze ongemakkelijk zijn. Aan keuzes die spanning oproepen en aan de grenzen die ik stel maar soms liever laat vervagen. Maar hoe langer ik de zin liet inwerken, hoe duidelijker het we

Tijdens het tweede weekend van mijn opleiding over codependentie stond één thema centraal: de moederwond. Waar het de eerste dag vooral draaide om begrijpen, ging het de tweede dag over voelen. Over hoe oude patronen zich nog altijd laten zien. De moed om te blijven bij wat pijn doet Ik voelde het direct: dit was niet alleen theorie. De oefeningen van vandaag raakten precies de plekken die ik zo goed dacht te kennen. De neiging om te zorgen, te bevriezen of jezelf terug te tr

Op mijn website staat een uitspraak van Carl Jung, de Zwitserse psychiater:
 "Nothing has a stronger influence psychologically on their environment and especially on their children than the unlived life of the parent." Vrij vertaald: Niets heeft zoveel invloed op de omgeving – en vooral op kinderen – als het ongeleefde leven van de ouder. Ik herken mezelf wel in die woorden. Er zijn dromen die ik ooit had, maar nooit echt heb nagejaagd. Keuzes waar ik met een vleugje spijt op

Een sterke voortdurende ruis onder alles wat je doet. Een razend snelle prikkelbaarheid. Of een onverklaarbare neiging om alles maar goed te willen praten zodat de spanning wegvalt. Het lijkt misschien een karaktertrekje, een kleine manier van doen maar wat je probeert weg te duwen heeft een stem en die stem blijft aandacht vragen totdat je hem hoort. Veel mensen denken bij het woord ‘trauma’ aan één grote gebeurtenis, maar het zijn vaak kleine wonden die pijnlijke ervaringen

De moederwond, het tweede weekend van mijn opleiding. Tijdens het tweede weekend van mijn opleiding over codependentie voelde ik opnieuw hoe persoonlijk dit werk is. Theorie blijft niet netjes op papier. Het beweegt mee in je lijf, in je relaties, in de manier waarop je aanwezig bent bij jezelf én bij de ander. Dit weekend stond in het teken van de moederwond. Een thema dat de oeroude laag van hechting raakt: ben ik veilig, word ik gezien, mag ik er zijn? De moederwond verwij

Een oefening om stil te staan bij waar je bent en waar je naartoe wilt Het ouderschap dendert vaak door. Dagen volgen elkaar op, fases wisselen elkaar af en voor je het weet ben je alweer een jaar verder. Terwijl er ondertussen zóveel gebeurt: momenten van twijfel, vermoeidheid, liefde, frustratie en (on)bewuste groei. Juist daarom kan het waardevol zijn om af en toe een stil te staan. Letterlijk. Niet om te corrigeren of om dingen te verbeteren, maar om te voelen: waar sta i

Mijn kind is pas negen, maar gedraagt zich als een puber,’ hoor ik vaak in mijn praktijk. De prepuberteit, ook wel de ‘ik-ben-negen-fase’ genoemd, is voor veel ouders een verwarrende tijd. Jouw kind is geen klein kind meer, maar ook nog lang geen tiener. En precies in die tussenruimte lijkt er van alles te verschuiven. Een storm van binnen Rond het negende levensjaar begint er iets bij je kind te veranderen. Emoties worden intenser, het zelfbewustzijn groeit en er ontstaat e

‘Zij duwt mij weg, maar wil dat ik blijf.’ ‘Ik weet niet wat ik nog kan zeggen, hij blijft zich vastklampen.’ Zomaar wat uitspraken die ik wekelijks tijdens mijn sessies hoor. Onder zulke uitspraken schuilt vaak een diepgeworteld hechtingspatroon. Een patroon dat onbewust veel invloed kan hebben op hoe we ons als ouder verhouden tot de opvoeding van ons kind. We geven die patronen zelden bewust door. We handelen vanuit wat ooit veilig voelde, vanuit gewoontes die ooit hielpen

Soms lijkt het alsof je steeds opnieuw hetzelfde meemaakt in relaties. Je verlangt naar nabijheid, maar zodra iemand te dichtbij komt, trek je terug. Of je klampt je juist vast, bang om verlaten te worden. Bindingsangst en verlatingsangst zijn geen etiketten of diagnoses. Het zijn overlevingsstrategieën. En pas als we begrijpen waarom we doen wat we doen, kan er iets in beweging komen Zie mij, hou van mij. Laat me met rust. Bindingsangst en verlatingsangst zijn manieren waaro

Jezelf leren kennen. Dat is geen luxe, het is opvoeden met intentie. Door aandacht te geven aan wie jij bent (je waarden, je grenzen, je kwetsbaarheden) geef je je kinderen iets onbetaalbaars mee: een eerlijk voorbeeld van wat het betekent om mens te zijn. Misschien wel het mooiste cadeau dat een ouder kan doorgeven. Maar wat als je jezelf niet goed durft te leren kennen? "If you don't spend enough time getting to know yourself, you'll end up absorbing everyone else's definit

Dag twee van mijn opleiding stond geheel in het teken van regressietherapie. Ik deed ervaring op met regressietherapie bij mijn geboorte, dat onverwacht veel inzicht gaf in patronen van nu. Regressietherapie is een vorm van opstellen waarbij je teruggaat naar eerdere ervaringen om te voelen wat er in je lijf en emoties is blijven hangen. Door dat zichtbaar te maken, begrijp je patronen van nu en ontstaat ruimte voor verzachting en verandering. Hier lees je deel 2  van mijn

Wat gebeurt er als je onbevangen een opleiding instapt en je ineens midden in een opstelling of geboorteregressie staat? Voor mij werd het een weekend van voelen, verwondering en bevestiging. Een ervaring die liet zien dat het lijf vaak eerder weet dan het hoofd. Ik stapte er onbevangen in, met nieuwsgierigheid en zonder verwachtingen. Benieuwd wat dit weekend zou aanraken. Hier lees je deel 1  van mijn blogreeks over mijn opleiding codependentie. In deze reeks deel ik na elk

Sommige planten groeien met diepe wortels de aarde in. Ze hechten zich stevig, vinden voeding en veiligheid in de bodem. Grondwortels noemen we dat. Zo hoort het eigenlijk ook bij mensen. Als kind hecht je je aan je verzorgers. Aan de veilige basis van liefde, aanraking en nabijheid. Daar ontkiem je en leer je vertrouwen. Daar wordt je fundament gevormd. Maar wat als die grond niet veilig voelt? Wat als thuis een plek is waar je emotioneel geen houvast vindt? Waar het koud i

Ben jij geneigd om jezelf weg te cijferen of voel jij je sterk verantwoordelijk voor de emoties van de ander? Dan is grenzen stellen vaak een uitdaging. Veel ouders die ik in mijn praktijk ontmoet, willen graag een sterke band met hun kind behouden en zoeken naar manieren om dat te combineren met duidelijkheid. In de praktijk voelt het soms alsof een grens die verbinding in gevaar brengt, terwijl juist die duidelijkheid veiligheid en rust kan geven, voor ouder én kind. Waarom

In onze samenleving zijn we vaak geneigd om te zoeken naar verklaringen, naar woorden en logica. Zeker in de psychologie is een stevige theoretische basis onmisbaar. Het geeft houvast, richting en onderbouwing. Theorie is als een kaart: het laat zien waar je bent, waar je vandaan komt en welke wegen er mogelijk voor je liggen. Maar een kaart alleen brengt je niet vooruit. Je hebt ook de ervaring van het lopen nodig, het voelen van de weg onder je voeten. Daar komt lichaamsger

Het is maandagochtend. De ochtendspits gonst door het huis en net voor vertrek naar school barst de bom. Een kleuter weigert zijn schoenen aan te doen. Hij zet zich schrap, huilt, schreeuwt en grijpt zijn vader bij zijn broek. De tijd dringt, maar hij houdt voet bij stuk: geen schoenen vandaag. Vader voelt hitte opkomen. Zijn stem wordt harder dan hij wil. In zijn borst welt druk op en zijn kaken klemmen. Hij probeert zijn boosheid te temperen, maar het gedrag van zijn zoontj