Wat jouw kinderen voelen van een ongeleefd leven.

Op mijn website staat een uitspraak van Carl Jung, de Zwitserse psychiater:


"Nothing has a stronger influence psychologically on their environment and especially on their children than the unlived life of the parent."

Vrij vertaald: Niets heeft zoveel invloed op de omgeving – en vooral op kinderen – als het ongeleefde leven van de ouder.

Ik herken mezelf wel in die woorden. Er zijn dromen die ik ooit had, maar nooit echt heb nagejaagd. Keuzes waar ik met een vleugje spijt op terugkijk of momenten van gemis. Misschien herken jij dat ook wel: stukken van je leven die je liever niet aanraakt. Te pijnlijk. Te confronterend. Dat is wat we het ongeleefde leven noemen.

Ook al spreken we er niet over, onze kinderen vóelen het wel. Ze pikken spanningen, teleurstellingen en onvervulde verlangens feilloos op. En dat kan lastig zijn, vooral wanneer hun gedrag precies raakt aan iets wat je zelf nog niet hebt verwerkt.

Zo vertelde een moeder tijdens een sessie hoe haar dochter telkens heftig reageerde als zij zich even terugtrok. “Alsof ze me dwingt om aanwezig te blijven,” zei ze. In werkelijkheid hield haar dochter haar een spiegel voor, recht op de pijn van vroeger.

Het ongeleefde leven brengt een valkuil met zich mee: we veroordelen onszelf erom. We voelen schuld, alsof we tekortschieten. Maar laat je niet vangen door die eerste reflex. Want er ligt er iets veel belangrijkers onder de oppervlakte.

Elk gedrag vertelt iets. Als we leren luisteren, ontstaat er ruimte om te begrijpen in plaats van te corrigeren. Wanneer je jouw onvervulde stukken met mildheid en nieuwsgierigheid durft aan te kijken, kan er iets in beweging komen en dat werkt bevrijdend. Voor jou én voor je kind.

Zie het ongeleefde leven dus niet als tekort, maar als uitnodiging. Een route naar meer begrip en compassie voor jezelf.

Toen ik moeder werd, dacht ik dat ik de perfecte ouder moest zijn. Alles weten, alles kunnen. Maar juist dat maakte dat ik me soms alleen voelde. Alsof ik de enige was bij wie het niet vanzelf ging. Nu weet ik: kinderen hebben geen perfecte ouders nodig.

Ze hebben ouders nodig die zichzelf durven leren kennen. Die de moed hebben om stil te staan bij wat pijn doet. Die zich door gemis heen werken en zich openstellen voor het onbekende.

En ja, dat is moeilijk. Zeker als je bord al vol is en je maar door blijft rennen. Voor de kids, werk, het huishouden; alles en iedereen, behalve voor jezelf. Maar het mooie is: zodra jij leert kijken naar wat er écht speelt, geef je jouw kind de ruimte om zichzelf te ontdekken en zijn/haar gevoelens te begrijpen.

Misschien herken je iets in deze woorden en lees je nu iets wat je raakt. Weet dan: je hoeft het niet alleen te doen. Samen kunnen we kijken naar de stukken die je liever niet aanraakt. Want precies daar ligt wat nodig is om te groeien als ouder.

Als je voelt dat dit over jou gaat, zet dan een eerste stap. Plan een kennismakingsgesprek en onderzoek samen met mij welke patronen nu spelen en wat er nodig is om beweging te brengen. Je hoeft het niet helder te hebben; bereidheid om te kijken is genoeg.

Kennismaking

min

Nu boeken