Grenzen stellen als je jezelf snel verliest in een ander

Ben jij geneigd om jezelf weg te cijferen of voel jij je sterk verantwoordelijk voor de emoties van de ander? Dan is grenzen stellen vaak een uitdaging. Veel ouders die ik in mijn praktijk ontmoet, willen graag een sterke band met hun kind behouden en zoeken naar manieren om dat te combineren met duidelijkheid. In de praktijk voelt het soms alsof een grens die verbinding in gevaar brengt, terwijl juist die duidelijkheid veiligheid en rust kan geven, voor ouder én kind.

Waarom grenzen stellen zoveel spanning oproept

Stel dat je altijd geleerd hebt de harmonie te behouden. Dan kan een simpele ‘nee’ als iets gevaarlijks aanvoelen. Misschien herken je gedachten als:

• Als mijn kind verdrietig wordt, doe ik iets verkeerd.

• Ik moet dit oplossen, anders laat ik mijn kind in de steek.

• Ik mag geen behoefte hebben die botst met die van mijn kind.
  

Het gevolg? Jouw kind staat op de eerste plaats terwijl jij naar de achtergrond verdwijnt. Op korte termijn geeft het rust. Jouw kind is tevreden en de tranen blijven uit. Alleen op de lange termijn verlies je veel energie, overzicht en soms zelfs plezier in het ouderschap.

Het effect op je kind

Grenzen stellen is belangrijk. Voor jou én voor je kind. Een kind dat duidelijke grenzen ervaart, leert dat de wereld uit meerdere perspectieven bestaat. Dat teleurstelling erbij hoort. En dat relaties stevig genoeg zijn om emoties te dragen. Als grenzen onduidelijk worden, mist je kind houvast. Dat voelt onveilig en kan zorgen voor onzeker of juist grenzeloos gedrag. Door grenzen te stellen, laat je je kind zien dat relaties veilig en voorspelbaar zijn.

Grenzen als liefdevolle boodschap

Wat vaak helpt, is om grenzen te zien als een boodschap van liefde. Je zegt eigenlijk: “Ik ben er voor jou, maar ik ben ook mezelf. En jij kunt dit aan.” Die boodschap geeft je kind vertrouwen: emoties horen erbij en jullie band blijft veilig.

Kleine stappen in de praktijk

Grenzen stellen begint met kleine en concrete stappen:

• “We eten nu geen koekje, het is bijna etenstijd.”

• “Mijn lichaam is van mij. Ik wil niet geduwd worden.”

• “Als je schreeuwt, pauzeren we het gesprek.”

Blijf aanwezig wanneer je kind boos wordt, zonder je grens meteen los te laten. Elke keer dat je dit oefent, laat je je kind zien dat emoties er mogen zijn én dat jij als ouder stevig genoeg bent om erbij te blijven.

En hoe zit het met jou?

Misschien merk je bij jezelf dat je grenzen stellen ingewikkeld vindt en wil je vooral zo veel mogelijk rust bewaren. Of omdat je bang bent dat je kind zich afgewezen voelt en daardoor zet je jezelf liever op de tweede plaats. Dit zijn signalen die passen bij codependentie: jezelf verliezen in de ander, vanuit de overtuiging dat je pas waardevol bent als de ander tevreden is. Het is een patroon dat veel ouders herkennen, en gelukkig ook een patroon dat je kunt doorbreken.

Grenzen stellen kan onnatuurlijk voelen als je jezelf snel verliest in de ander. Toch geeft juist die duidelijkheid je kind veiligheid en het voorbeeld van een gezonde relatie. Geen egoïsme, maar een investering in jullie beiden.

Herken jij jezelf hierin en wil je ontdekken hoe je steviger in je ouderschap kunt staan, met meer rust en vertrouwen? In mijn praktijk werk ik met ouders aan deze patronen, zodat je niet alleen je kind maar ook jezelf de ruimte geeft om te groeien.

Neem gerust contact met me op voor een kennismaking.

Kennismaking

min

Nu boeken